ორშაბათი, 22 ივლისი, 2019
| | | |
 
კულტურა
მუზეუმები
გალერეები
თეატრები
კინოთეატრები
ატრაქციონები
გამოფენები
პანთეონები
საკონცერტო დარბაზები

მომსახურება
ბანკები
თარჯიმნები
საკონფერენციო დარბაზები
დღესასწაულების მოწყობა
დაზღვევა
განათლება
ნოტარიუსები
დასაქმება
კომუნიკაცია
უძრავი ქონება
მედია
მედიცინა
ექსპრეს ფოსტა
სპორტი
ტურ - კომპანიები
სხვა

ტურისტული მარშრუტები

მარშრუტი 4: ევროპული ქალაქი

თავისუფლების მოედანი

ძველი ქალაქიდან გამოსვლისას თავისუფლების მოედანზე ვხვდებით. შუა საუკუნეებში მოედანს ქარვასლა ერქვა. მე-19 საუკუნის განმავლობაში კი მას ერევნის მოედანს უწოდებდნენ.
1827 წელს რუსეთის ჯარებმა, გენერალ პასკევიჩის მეთაურობით, აიღეს ციხე-სიმაგრე ერივანი. სხვა ჯილდოებთან ერთად პასკევიჩს გრაფ ერივანელის ტიტულიც უბოძეს. სწორედ ამ გენერლის სახელი ეწოდებოდა, ერთ დროს, ამჟამინდელ თავისუფლების მოედანს. მე-19 საუკუნის 50-იან წლებში აქ გახელებული მშენებლობა გაჩაღდა. მოედნის შუაგულში მავრიტანული სტილის ქარვასლის უზარმაზარი შენობა აღიმართა. იქვე იყო განთავსებული თეატრიც. თეატრი საზოგადოებრივი მასკარადით გაიხსნა. მასზე მთელი თბილისის ნაღები საზოგადოება შეიკრიბა. აქ იყო ახალგაზრდა ლევ ტოლტოიც, რომელიც მაშინ კავკასიაში მსახურობდა. ეს იყო პირველი თანამედროვე თეატრალური დაწესებულება ქალაქში, რომელიც ცნობილმა რუსმა მხატვარმა გაგარინმა მოხატა. ალექსანდრე დიუმა მამას აზრით, თეატრი თავისი სილამაზით არ ჩამორჩებოდა მაშინდელ მსოფლიოს თეატრებს. იგი მოედანს 1935 წლამდე ამშვენებდა. მოედნის გაფართოებასთან დაკავშირებით, შენობა დანგრეულ იქნა. საქართველოს საბჭოთა კავშირის შემადგენლობაში შესვლის შემდეგ, მოედანს ჯერ ბერიას, ხოლო შემდეგ ლენინის სახელი უწოდეს, ხოლო ამჟამად თავისუფლების მოედანი ჰქვია.

წმინდა გიორგის ქანდაკება

მოედნის ცენტრში ლენინის ქანდაკება იდგა. ახლა ამ ადგილას შადრევანია, შადრევნის ცენტრში კი წმინდა გიორგის 40 მეტრი სიმაღლის ტიტანის ქანდაკებაა. ქანდაკების ავტორი ზურაბ წერეთელია. მონუმენტს, რომელიც ზურაბ წერეთელმა თავის ქვეყანას უძღვნა ”თავისუფლებისა და გამარჯვების მონუმენტი” ეწოდება და წმინდა გიორგის ასახავს, რომელიც ისრით დრაკონს განგმირავს.

თბილისის საკრებულო

თავისუფლების მოედნის მთელს სამხრეთ ნაწილს თბილისის საკრებულოს მთავარი ფასადი იკავებს. ეს არის ყოფილი თბილისის მერია, რომელიც 1880 წელს იქნა აშენებული შტერნის პროექტის მიხედვით. 1910-1914 წლებში შენობას მესამე სართული დააშენეს, რომელსაც საათის კოშკი ამშვენებს.

შალვა ამირანაშვილის სახელობის ხელოვნების მუზეუმი

მარჯვენა მხარეს მოჩანს სკვერი შადრევნითა და პუშკინის ძეგლით. ხოდოროვიჩის მიერ შექმნილი ეს ბიუსტი დიდი პოეტისათვის მიძღვნილ ერთ-ერთ პირველ მონუმეტად მიიჩნევა ყოფილი რუსეთის იმპერიის ტერიტორიაზე. ძეგლის დაამონტაჟეს იმ სახლის წინ, რომელშიც პუშკინი 1892 წელს გაჩერდა კავკასიაში მოგზაურობის პერიოდში (აღნიშნული სახლი დიდი ხანია აღარ არსებობს).
პოეტის ბიუსტი შეტრიალებულია მასიური შენობისაკენ, რომელიც ტურისტებისათვის განსაკუთრებული ინტერესის სფეროს წარმოადგენს. მასში ფუნქციონირებდა თბილისის სასულიერო სემინარია, რომელსაც სტალინის ბიოგრაფიიდან ვიცნობთ. ამჟამად, აქ შალვა ამირანაშვილის სახელობის ხელოვნების მუზეუმი მოქმედებს. მოედნის მხრიდან მუზეუმის მთავარი ფასადია ორიარუსიანი პორტიკით. არქიტექტორ ბერნადოცის მიერ 1935 წელს კლასიკურ სტილში აგებული შენობა თავდაპირველად თბილისის ერთ-ერთ საუკეთესო სასტუმროს წარმოადგენდა, რომელიც იაკობ ზუბალაშვილს ეკუთვნოდა. მოგვიანებით იგი სასულიერო უწყების მიერ იქნა შეძენილი და 1905 წლამდე სასულიერო სემინარიის სახით გამოიყენებოდა.

რუსთაველის გამზირი

თავისუფლების მოედნიდან იწყება რუსთაველის გამზირი, რომელიც თბილისის მთავარ არტერიას წარმოადგენს. ეს არის ყველაზე პოპულარული ადგილი სასეირნოდ. ძველ დროს, როდესაც ტელეფონი ჯერ კიდევ იშვიათობა იყო, ყველამ იცოდა, რომ იმისათვის რომ ნაცნობი გენახათ საკმარისი იყო რუსთაველზე ერთი-ორჯერ გაგესეირნათ. გამზირი მე-19 საუკუნეში შეიქმნა. მას დიდი ხნის განმავლობაში გოლოვინის პროსპექტს უწოდებდნენ ერთ-ერთი მეფისნაცვლის საპატივსაცემულოდ. იგი ორი ნაწილისაგან შედგებოდა - სამეფო ქუჩისა და თვითონ გამზირისაგან. 1918 წელს კი მას შოთა რუსთაველის სახელი ეწოდა.

სიმონ ჯანაშიას სახელობის სახელმწიფო მუზეუმი

თავისუფლების მოედნის მარჯვენა მხარეს მდეაბრეობს სიმონ ჯანაშიას სახელობის სახელმწიფო მუზეუმი, რომელიც 1923 წელს იქნა დაარსებული 1825 წლიდან არსებულ კავკასიის მუზეუმის ბაზაზე. ეს არის ქართული კულტურის ძეგლების უმსხვილესი საცავი. განსაკუთრებულ ფასეულობას წარმოადგენს თრიალეთის სამარხებში აღმოჩენილი მასალები, რომლებიც ქრისტეს შობამდე მე-2 ათასწლეულს მიეკუთვნება. ასევე ოქროსა და ვერცხლის ჭურჭელი, მოხატული კერამიკა. მსოფლიო ხელოვნების შედევრებს მიეკუთვნება თრიალეთის ოქროს თასი, რომელიც ძვირფასი ქვებითაა მორთული. მხატვრის სრულყოფილი ტექნიკითა და დახვეწილი გემოვნებით გამოირჩევა ჩვენს წელთაღრიცხვამდე მე-5 - მე-4 საუკუნეში დამზადებული იუველირული ნაწარმი. მათ შორისაა, ოქროს დიადემები, სამაჯურები, საყურეები, გულსაბნევები, თასები და სხვ. ფართოდაა ასევე წარმოდგენილი იარაღის კოლექციები და ქართული და ახლო აღმოსავლეთის მონეტები. ეთნოგრაფიის განყოფილებაში ინახება მხატვრული ხელობის ნაკეთობები - ქსოვილები, ხალიჩები და სხვ.

რუსთაველის კინოთეატრი

სახელმწიფო მუზეუმიდან გამოსვლისას, გამზირის მარჯვენა მხარეს ქალაქის მთავარ კინოთეატრს შევამჩნევთ, რომელიც ასევე რუსთაველის სახელს ატარებს. იგი 1939 წელს იქნა აშენებული არქიტექტორ ნ. სევეროვის მიერ. ადრე აქ საყარაულო შენობა იდგა. კიდევ უფრო ადრე კი წმინდა გიორგის სახელობის მცირე ეკლესია იყო განთავსებული. კინოთეატრის არქიტექტურაში ავტორმა ერთგვარად გამოიყენა კლასიკური არქიტექტურის მოტივები. მეორე იარუსის დონეზე დამონტაჟებულია ქანდაკებები, რომლებიც თოფურიძის და მიქათაძის მიერ არის შესრულებული.

მოსწავლე-ახალგაზრდობის სასახლე

კინოთეატრის პირდაპირ 1802 წელს კავკასიის მთავარი მმართველის სახლი აშენდა. სახლი არა ერთხელ გადააკეთეს. ბოლოს, (1865-1868 წწ.) შენობა გააფართოვეს და არქიტერქტორ სიმონსონის პროექტის მიხედვით გადააკეთეს. იგი სწორედ ამ იერით იქნა შემონახული ჩვენამდე. 1844-1917 წლებში ამ შენობაში განთავსებული იყო რეზიდენცია მეფისნაცვლისა კავკასიაში. საბჭოთა პერიოდში ეს იყო პიონერთა სასახლე. დღეს კი მოსწავლე-ახალგაზრდობის სასახლეა. სასახლეს გააჩნია დიდი და ლამაზი ბაღი, რომლის უკანა მხარე ინგოროყვას ქუჩაზე გადის. განსაკუთრებული ყურადღება ამ ბაღს იერმოლოვმა მიაქცია. ბაღში ჯერაც ინახება ყოფილი სამხედრო მეთაურის მიერ დარგული ორი ჭადარი. უწინ ეს ბაღი ორბელიანების საკუთრებას წარმოადგენდა.

საქართველოს პარლამენტი

რუსთაველის გამზირის ცენტრში განთავსებული იყო ალექსანდრო-ნევსკის სამხედრო ტაძარი. 30-იან წლებში ბერიას ბრძანებით ტაძარი დაანგრიეს. 1953 წელს კი ტაძრის ადგილას სახელმწიფო პარლამენტი ააშენეს. მის კოლონადაში ზუსტად 16 სვეტია. როგორც ჩანს, ისინი 16 საბჭოთა რესპუბლიკას განასახიერებდნენ, რომლებიც იმ დროისათვის საბჭოთა კავშირში შედიოდნენ. ეს შენობა გერმანელი სამხედრო ტყვეების მიერ არის აგებული, რომლებიც იმ დროისათვის თბილისში მრავლად იყვნენ. დღეს პარლამენტის წინამდებარე შენობა 1989 წლის 9 აპრილს დაღუპულთა მემორიალადაა ქცეული. ეს გამზირი არა ერთხელ იყო მოწმე და უშუალო მონაწილე საქართველოს ისტორიაში მომხდარი მოვლენების: რევოლუციები, მიტინგები, დემონსტრაციები, აღლუმები, ომები და სხვ.

ქაშვეთის ეკლესია

ქაშვეთი მდებარეობს რუსთაველის გამზირზე. ეკლესიის თანამედროვე შენობა არქიტექტორ ბილფელდის მიერ 1910 წელს არის აგებული. ეს არის მე-11 საუკუნის ქართული ხუროთმოძღვრების შედევრის, სამთავისის ეკლესიის ზუსტი ასლი. მანამდე აქ იდგა წმინდა გიორგის სახელობის ეკლესია, რომელიც 1742 წელს იქნა აგებული და რომელსაც ასევე ქაშვეთი ეწოდებოდა. თუმცა, ეკლესია და თვითონ სახელწოდება ჯერ კიდევ მე-6 საუკუნით თარიღდებიან. ამგვარად დღევანდელი ქაშვეთი უკვე მესამეა რიგით. ამ სახელწოდების მომდინარეობის შესახებ შემდეგი ლეგენდა არსებობს: ჯერ კიდევ დავით გარეჯის სიცოცხლეში, მონასტრის მიდამოებში მცხოვრები ერთ-ერთი მონაზონი დაორსულდა. ცეცხლთაყვანისმცემლების დავალებით მან შემაცდენლად მამა დავითი დაასახელა. დავითს არ შესწევდა ძალა გადაეტანა ასეთი სირცხვილი და ცილისწამება და გულში ინატრა, რომ ამ ქალს ქვა ეშობა. მართლაც მონაზონმა ქვა შობა, რომელიც ქაშვეთის ეკლესიის საძირკველში ჩაიდო. სწორედ ამ მოვლენის ნიშნად ეწოდა ეკლესიას ”ქაშვეთი”. ქაშვეთის ეკლესიაში დაკრძალულია ცნობილი ქართველი მწერალი და საზოგადო მოღვაწე გრიგოლ ორბელიანი. ეკლესია კიდევ იმითაა ცნობილი, რომ იგი სახელგანთქმული ქართველი მხატვრის ლადო გუდიაშვილის მიერ არის მოხატული.

 ცისფერი გალერეა

ქაშვეთის ეკლესიასთან ახლოს, დგას ეროვნული სურათების (ცისფერი) გალერეა. შენობა 1885 წელს, გერმანული წარმოშობის არქიტექტორის ზამილცმანის მიერ რუსეთის ჯარების მიერ სპარსელების დამარცხების ნიშნად აიგო.

ალექსანდრეს ბაღი

  სურათების გალერეა უკანა ფასადით ალექსანდროვის ბაღში გადის. ოდესღაც ამ ბაღის ადგილას იპოდრომი იყო მოწყობილი, რომელსაც ”ყაბახს” უწოდებდნენ. სპარსულად ეს ანძას ნიშნავს. აქვე იმართებოდა მუშტი-კრივი. მოგვიანებით ამ ტერიტორიაზე განთავსებული იყო სამეფო ტურნირის არენა. ერთ დროს აქ სამხედრო სასწავლო მოედანიც კი იყო მოწყობილი. 1859 წელს, ამ ადგილას არქიტექტორ ოტო სიმონსონის პროექტის მიხედვით გაშენებულ იქნა პირველი საზოგადოებრივი ბაღი თბილისში, რომელსაც ალექასანდრე პირველის სახელი უწოდეს. იგი 1865 წელს გაიხსნა.

ლადო გუდიაშვილის ძეგლი

ქაშვეთის მოპირდაპირე მხარეს მხატვარ ლადო გუდიაშვილის ძეგლი დგას. (მოქანდაკე - ჯ. მიქატაძე). იგი ახალგაზრდობაშია გამოსახული. სწორედ ისეთია როგორიც იგი პარიზიდან დაბრუნებისას იყო. მხატვარი ჩაფიქრებული შეჰყურებს სახლს, რომელშიც მან სიცოცხლის დიდი ნაწილი გაატარა.

პირველი სკოლა

ქაშვეთის ეკლესიის პირდაპირ კი არის ცნობილი პირველი სკოლა - ყოფილი სამეფო გიმნაზია. გიმნაზია 1900-1906 წლებში იქნა აშენებული არქიტექტორ სიმონ კლდიაშვილის მიერ. შენობა საუკეთესო კლასიკურ ტრადიციებში არის აშენებული, რაც მას განსაკუთრებულ საზეიმო იერს ანიჭებს. 1992 წლის იანვარში სკოლა დანგრეულ იქნა. დღეს იგი აღდგენილია. სკოლის წინ ილია ჭავჭავაძისა და აკაკი წერეთლის ერთობლივი ძეგლია განთავსებული.

თბილისი მარიოტი  

სულ მალე ჩვენ აღმოვჩნდებით მე-20 საუკუნის ერთ-ერთ ყველაზე მასშტაბურ შენობასთან - სასტუმრო ”თბილისი-მარიოტთან”. (არქიტექტორი გ. ტერმიკელოვი, 1915 წელი). ეს არის ყოფილი სასტუმრო ”მაჯესტიკი”. საბჭოთა პერიოდში კი მას ”თბილისი” ერქვა. ამ ადგილას გამზირი მარცხნივ უხვევს, რასაც შენობა შესანიშნავად უსვამს ხაზს. სამოქალაქო ომის დროს (1991-1992 წწ) სასტუმრო გადაიწვა. დღეს იგი მთლიანადაა აღდგენილი.

შოთა რუსთაველის სახელობის დრამატული თეატრი

სასტუმროს შენობას უშუალოდ ებჯინება შოთა რუსთაველის სახელობის დრამატული თეატრი. ეს არის ერთ-ერთი ყველაზე ლამაზი ნაგებობა რუსთაველის გამზირზე.(არქიტექტორები - კ. ტატიშევი და ა. შიმკევიჩი, 1901 წ. ).უწინ ეს იყო ყოფილი ”არისტოკრატიული საზოგადოების” შებობა. არქიტექტურაში გამოყენებულია გვიანდელი ბაროკოს ფორმები და მოტივები სარკისებრი ფანჯრებითა და დიდი პორტალით. შენობა შედგებოდა უმაღლესი დონის თეატრის, დიდი საკონცერტო დარბაზის და მთელი რიგი პატარა და დიდი ოთახებისაგან.

ფალიაშვილის სახელობის ოპერისა და ბალეტის თეატრი

თეატრთან ახლოსვეა ზაქარია ფალიაშვილის სახელობის ოპერისა და ბალეტის თეატრი (არქიტექტორი ვ. შრეტერი, 1896 წელი). იგი მავრიტანულ სტილშია შესრულებული. თაღები, ვიტრაჟები, ორნამენტები, ყველაფერი უზომო გემოვნებით, ყურადღებითა და სისათუთითაა შექმნილი. აქ სხვადასხვა დროს მღეროდნენ შალიაპინი, ლიემეშევი, სარაჯიშვილი, სოტკილავა, ბურჭულაძე, მონსერატ კაბალიე. ცეკვავდა ვახტანგ ჭაბუაკიანი. შენობის გვერდითა ნაწილებში სკვერებია გაშენებული.

აკაკი წერეთლის ძეგლი

შენობის გვერდითა ნაწილებში სკვერებია გაშენებული. ოპერისა და ბალეტის თეატრის მარჯვენა მხარეს ქართველი პოეტის აკაკი წერეთლის ბიუსტია დამონტაჟებული (მოქანდაკე ი. ნიკოლაძე), რომელიც ავტორის ერთ-ერთ საუკეთესო ნამუშევრადაა აღიარებული.

ჯორჯ ბალანჩინის ძეგლი

ცოტა ხნის წინ კი დიდი ქართველ ქორეოგრაფის, ჯორჯ ბალანჩინის (გიორგი ბალანჩივაძის) ძეგლი დადგეს. მონუმენტის ავტორია ვაჟა მიქაბერიძე.


ზაქარია ფალიაშვილის ძეგლი


სკვერი განსაკუთრებით მიმზიდველი მარცხენა მხრიდანაა. დეკორირებულ სკვერში გონივრულადაა გამოყენებული უძველესი სტელები და სკულპტურები. სკვერის სიღრემში დგას სახელგანთქმული ქართველი კომპოზიტორის , დირიჟორისა და პედაგოგის ზაქარია ფალიაშვილის ძეგლი (მოქანდაკე - მ. ბერძენიშვილი, ბრინჯაო, 1971 წელი).

სამხედრო გიმნაზია და კონსტიტუციური სასამართლო

თეატრის შემდგომ გვერდს ჩავუვლით სახლს, რომელიც ადრე სამხერო გიმნაზიას წარმოადგენდა (1875 წ.) სამხედრო გიმნაზიის გახსნა პირველ რიგში გამოწვეული იყო იმით რომ ადგილობრივი მაცხოვრებლების კავკასიის ფარგლებს გარეთ გაგზავნა მათ ჯანმრთელობაზე უარყოფითად ისახებოდა.
ყოფილი სამხედრო გიმნაზიის გვერდით დგას მონუმენტური შენობა. ეს არის მარქსიზმ-ლენინიზმის ინსტიტუტის ყოფილი საქართველოს ფილიალი (არქიტექტორი - ა. შუსევი, 1938 წ.) შენობის ფრიზი დამშვენებულია იაკობ ნიკოლაძის ბარიელიფებით. 1993 წლიდან აქ განთავსებული იყო კონსტიტუციური სასამართლო. ამჟამად შენობის რეკონსტუქცია მიმდინარეობს და მასში ”კემპინსკი ჰოტელსის” სასტუმრო იფუნქციონირებს.
შენობასთან ახლოს განთავსებულია მე-20 საუკუნის ცნობილი ქართველი ფილოსოფოსის, მერაბ მამარდაშვილის ძეგლი.

თბილისის სახელმწიფო კონსერვატორია

რუსთაველის გამზირის პარალელურად მიდის გრიბოედოვის ქუჩა. აქ მდებარეობს თბილისის სარაჯიშვილის სახელობის სახელმწიფო კონსერვატორია. იგი 1917 წელს დაარსდა. თბილისის კონსერვატორიას გააჩნია რეპუტაცია სასწავლო დაწესებულებისა, რომელიც კლასიკური მუსიკის შესანიშნავ შემსრულებლებს ამზადებს. მათ შორის გამოირჩევიან პიანისტები, ალექსანდრე თორაძე და ელისო ვირსალაძე, მევიოლინე - ლიანა ისაკაძე, ბასი - პაატა ბურჭულაძე, მომღერალი - ნანი ბრეგვაძე. საქართველოს გააჩნია ნაციონალური სიმფონიური ორკესტრი. მეორე სართულის კუთხეში ბეთჰოვენის ქანდაკებას გადააწყდებით. კონსერვატორიის დიდ დარბაზში კი ნახავთ თბილისში არსებულთაგან ყველაზე დიდ ორღანს.

თბილისის სამხატვრო აკადემია

 

გრიბოედოვის ქუჩაზე მდებარეობს ასევე თბილისის სამხატვრო აკადემია (ყოფილი არშაკუანიანის სასახლე) . სასახლე მე-19 საუკუნის 50-იან წლებში ააშენეს (არქიტექტორი - გრიგორ ივანოვი). 1869 – 1886 წლებში აქ ფუნქციონირებდა სამსახიობო წრე. სამხატვრო აკადემია ამ შენობაში 1922 წელს გადმოვიდა. სამ-სართულიანი შენობის ფასადი ევროპულ სტილშია გადაწყვეტილი, ხოლო ინტერიერში გამოიყენება ირანული დეკორი. 1902 წელს შენობის მარცხენა მხარე სვიმონ კლდიაშვილის პროექტის მიხედვით გადააკეთეს.

შოთა რუსთაველის ძეგლი

რუსთაველის გამზირი სრულდება თვითონ შოთა რუსთაველის სახელობის მეტრო-სადგურითა და ძეგლით (მოქანდაკე - კ. მერაბიშვილი.) რამდენადაც უცნაური არ იყოს, გამზირის ამ ნაწილს ჯერაც უწოდებენ ზემელს. კვარტალის სახელწოდება მომდინარეობს გვარი ზემელიდან. სწორეს გერმანელ აფთიაქარ ზემელს ეკუთვნოდა ამ ადგილას განთავსებული მთელს ქალაქში ცნობილი აფთიაქი. სამწუხაროდ, შენობამ რომელშიც ზემელის აფთიაქი იყო განთავსებული ჩვენამდე ვერ მოაღწია.

მელიქ აზარიანცის სახლი

აქვე დგას ერთი საინტერესო შენობა. ეს გახლავთ მელიქ აზარიანცის სახლი. (თბილისელები დღემდე ამ სახლის პირველი მფლობელის სახელით მოიხსენიებენ მას) . იგი 1900 წელს არქიტექტორ ნ. ობოლენსკის მიერ იქნა აშენებული. ეს არის უზარმზარი შენობა, რომელიც პირველი გილდიის კომერსანტს ალექსანდრე მელიქ-აზარიანცს ეკუთვნოდა. ჯერ კიდევ მე-20 საუკუნის დასაწყისში ამ სახლს გააჩნდა საკუთარი ელექტრო და წყალმომარაგება, გათბობის სისტემა, სატელეფონი ქსელი, საბავშვო ბაღი, კინოთეატრი,, ფოტოსალონი, სამხატვრო გალერეა და ბაღი შადრევნითა და ეგზოტიკური მცენარეებით. მრავალ-სადარბაზოიანი ნაგებობა მთელ კვარტალს იკავებს და მე-20 საუკუნეში გაჩაღებული სამშენებლო ბუმის უტყუარი სამხილია.

საქართველოს მეცნიერებათა აკადემია

მელიქ-აზარიანცის სახლის წინ დგას პომპეზური შენობა ლამაზი დაბალი კოლონადით იტალიურ სტილში. ეს გახლავთ საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის შენობა (არქიტექტორები - კ. ჩხეიძე და მ. ჩხიკვაძე ). სვეტებს შორის არკადაა. მისი გავლით აღმოვჩნდებით საბაგირო გზის ქვედა სადგურთან, რომელიც მთაწმინდის ზემო პლატოზე მიდის ( ამ მომენტისთვის საბაგირო არ მუშაობს). აკადემიის საფეხურებზე იყიდება მხატვრთა და სხვა ხელოვანთა ნამუშევრები.

მთაწმინდა

შოთა რუსთაველის გამზირის სიმბოლოს წარმოადგენს მთაწმინდა. მთამ აღნიშნული სახელწოდება მე-16 საუკუნის ბოლოს ათენის წმინდა მთის საპატივცემულოდ მოიპოვა. მისი სხვა სახელწოდება, მამა დავითის მთა, ჩამოყალიბდა მე-6 საუკუნეში 13 ასურელ მამათაგან ერთ-ერთის საპატივცემოდ. მამა დავითი მთის ფერდობზე არსებულ გამოქვაბულში ცხოვრობდა. მთიდან იხსენება დიდებული ხედი ქალაქზე. შუა გზაზე მთაწმინის მწვერვალამდე, მის ერთ-ერთ ფერდობზე განთავსებულია წმინდა დავითის ეკლესია. იგი დაარსებულია წმინდა დავითის მიერ, რომელიც საქართველოში მე-6 საუკუნეში ჩამოვიდა. მან წმინდა მთაზე გამოქვაბული იპოვა და იქვე დასახლდა. ღვთისმსახურებისთვის საშუალო ზომის ეკლესია, უფრო სწორედ, სამრეკლო ააგო. მე-16 საუკუნეში ორმა ქართველმა ენუქმა ნიკოლოზ და დავით გაბაშვილებმა წმინდა მთაზე ააგეს ივერიის მარიამ ღვთისმშობლის ქვის ეკლესია. ეს ეკლესია 200 წლის განმავლობაში არსებობდა. 1809 წელს ქართველი კათოლიკოსის ანტონ მე-2-ის ბრძანებით, ეკლესიას რესტავრაცია გაუკეთეს. გენერალი ერმოლოვის ბრძანებით კი 1817 წელს ეკლესიამდე მოხერხებული გზა გაკეთდა. ქართული ისტორიის ბნელ პერიოდებში როდესაც ქალაქს თავს ესხმოდნენ, მაცხოვრებელთაგან უმეტესობა წმინდა დავითის მონასტერმა იხსნა ტყვეობისაგან. გარდა ამისა, ქართველი მეფეები განსაცდელის ჟამს დარდის გასაქარვებლად სწორედ ამ ადგილს მიაშურებდნენ ხოლმე. როდესაც მეფე ერეკლე მეორემ ვაჟი სოლომონი დაკარგა, იგი დაახლოებულ პირებთან ერთად წმინდა მთაზე დასახლდა. ასე რომ, ქვეყანა სწორედ იქიდან იმართებოდა. მთაზე, ეკლესიასთან ახლოს კლდის ნაპრალიდან გამოედინება წყარო, რომელთანაც ერთი ძველი თქმულებაა დაკავშირებული. ხუთშაბათობით სალოცავად აქ იკრიბებოდნენ ახალგაზრდა გოგონები, რომლებიც მამა დავითს, როგორც ოჯახური კერის მფარველს სურვილს ჩაუთქვამდნენ. შემდეგ კი ეკლესიას სამჯერ შემოუვლიდნენ გარს და პატარა ქვას წყაროში ასველებდნენ და ეკლესიის კედელს მიაყრდნობდნენ. თუკი ქვა გაჩერდებოდა, ესე იგი მამა დავითს შეესმინა ვედრება და გოგონას ჩანაფიქრი ასრულდებოდა. ეკლესიის მახლობლად განთავსებულია ქართველი მწერლებისა და საზოგადო მოღვაწეების პანთეონი.